Είναι προφανές ότι το πρόβλημα δεν είναι οι τεχνοκράτες. Ούτε καν οι αριθμοί. Το καινούργιο φοβούνται. Αυτό που φαίνεται να είναι ζωντανό σε μια Ευρωπαϊκή ένωση ζόμπι. Αυτό που σκουντάει τους ταπεινωμένους και φοβισμένους λαούς του Ευρωπαϊκού νότου δείχνοντας έναν άλλον δρόμο.

 Η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α (με τις όποιες αδυναμίες της) δίνει στην Ευρώπη μια ευκαιρία να αλλάξει πλεύση αλλά οι (εκτός Ελλάδας) καπεταναίοι της και οι (εντός Ελλάδας) μούτσοι της βιάζονται ή να την κλείσουν στο αμπάρι ή να την πετάξουν στην θάλασσα ενώ εκείνη παλεύει να βρεθεί στη γέφυρα. Αυτή είναι η διαπραγμάτευση που γίνεται.

Το αμπάρι βολεύει πιο πολύ. Θα δώσουν ένα γερό μάθημα σε όλους τους λαούς που αλυσοδεμένοι τραβάνε κουπί με το μαστίγιο να σφυρίζει πάνω από τα κεφάλια τους. Τη θάλασσα αν και δεν την αποκλείουν δεν την προτιμούν. Φοβούνται γενικευμένη ανταρσία στο πλοίο. Μια χαρά ευκαιρία είναι η ανταρσία.

Οι εκβιασμοί και τα τελεσίγραφα δεν θα έχουν τέλος όπως δεν είχαν μέχρι τώρα. Ρήξη τώρα.

Ολίγη ελευθερία δεν υπάρχει.