Ζούμε σε μία εποχή ισοπεδωτική για το διαφορετικό, που δοξάζει την τυποποίηση και που οι περισσότεροι μουσικοί προτιμούν (ή δεν μπορούν) να μην ξεχωρίζουν μέσα στο μαντρί της χρυσής μετριότητας. Όμως ο Prince έρχεται από έναν άλλο κόσμο κι από μία άλλη εποχή που οι πραγματικοί καλλιτέχνες άνοιγαν δρόμους, ξεχώριζαν για τη δημιουργική τους ιδιοφυία, είχαν πίστη και αυτοπεποίθηση, πάλευαν για το διαφορετικό.
Κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ολοδικό του, διαφορετικό, αισθησιακό, πολύχρωμο και funky μουσικό σύμπαν που το έχτισε παίζοντας το παιχνίδι με τους δικούς του όρους και κρατώντας την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Έγινε σταρ χωρίς ποτέ να τροφοδοτήσει τα αδηφάγα media με κουτσομπολίστικο υλικό, με πιπεράτες ιστορίες, με κάτι άλλο πέρα από τη μουσική του. Στην ουσία το μόνο που γνωρίζουμε σίγουρα γι’ αυτόν είναι η μουσική του, τα υπόλοιπα είναι φήμες.
Δημιούργησε τη δική του αυτόνομη μουσική επικράτεια και ήταν δικαίως ο «Πρίγκιπας» της.
Πήρε εκλεκτές πρώτες ύλες από το funk και το rock της δεκαετίας του ’60 και του ’70 (James Brown, George Clinton, Sly Stone, Funkadelic, Jimi Hendrix, David Bowie) και δημιούργησε το δικό του βρώμικο funk, γεμάτο ένταση, σεξουαλικότητα, ποιητική στιχουργία του δρόμου, ιδιοφυή pop και δημιούργησε μια περσόνα μοναδική και ανεπανάληπτη. Οι φαλτσέτο ερμηνείες του, ο ήχος της κιθάρας του, το ανδρογυνικό στιλ, οι γυναίκες μουσικοί και show woman που τον περιστοίχιζαν έκαναν την soul, το funk, το rock να λάμψουν με το δικό του μοναδικό φως. Δεν είναι τυχαίο που (όπως συνέβη και με τον David Bowie) όλοι οι συνάδελφοι του -λευκοί και μαύροι- αναφέρονται σε αυτόν με θαυμασμό και εκτίμηση. Άπαντες υποκλίνονται στο ταλέντο του και στην επιδραστικότητα του.
Ο Prince δημιούργησε τη δική του αυτόνομη μουσική επικράτεια και ήταν δικαίως ο πρίγκιπας της. Με τον θάνατο του αυτή η επικράτεια θα χαθεί γιατί είναι ακατόρθωτο να υπάρξει διάδοχος. Όμως ο ήχος του θα ζει για πάντα όχι μόνο μέσα από τα 5-6 εξαιρετικά άλμπουμ που αφήνει πίσω του (μέσα από μία πολύ μεγάλη δισκογραφία) αλλά κι επειδή αποτέλεσε και θα συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης για δεκάδες μουσικούς και συγκροτήματα. Η pop κουλτούρα του 20ου αιώνα τον έχει ήδη αγιοποιήσει και δικαίως. Αξίζει να ακούσετε: Dirty Mind (1980) – Purple Rain (1984) – Sign O’ Times (1987) – 1999 (1984) – Emanicipation (1996) – The Love Symbol Album (1992).
Πηγή: tospirto.net
