Πρωί Σαββάτου.

Σκέφτομαι, τι σκατά να γράψω για να αποχαιρετήσω και εγώ με τον τρόπο μου τον ποιητή της εφηβείας μου. Πόσο μικρός αισθάνομαι. Τραγούδησα για τον Θάνο, παρέα με φίλους, πριν μερικούς μήνες στην Θεσσαλονίκη. Τυχερός που στάθηκα στο πλάι του. Δίδυμες φλόγες, αδελφές ψυχές που μπλέχτηκαν και μου έμαθαν την αγάπη για την ζωή και την αξία της συλλογικής προσπάθειας. 

Γαντζωμένος στις λέξεις σου, διψώ στις ξέρες, περιμένοντας την Άνοιξη.

Καλό ταξίδι Θάνο, ποιητή της εφηβείας μας!