Την περίοδο των απολογισμών, κι ενώ είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε τη νέα χρονιά, δεν μπορούμε να μην ρίξουμε και μια τελευταία ματιά πίσω αποχαιρετώντας εκείνους που χάσαμε από τον χώρο της μουσικής.
Μπορεί να μην είναι ένα «χαρούμενο» θέμα ανάλογο με το χριστουγεννιάτικο πνεύμα των ημερών που όλοι λίγο-πολύ έχουν βαλθεί να μας επιβάλουν, όμως η χρονιά τελειώνει και οι απολογισμοί μας δίνουν τη δυνατότητα να μην ξεχνάμε τα σημαντικά, να σκεφτόμαστε τι αφήνουμε πίσω μας, να τιμούμε αυτούς που με τη δημιουργία τους μας έδωσαν αυτό που μόνο η τέχνη μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο. Μέσα στο 2016, που δεν μπορώ να πω πως μας συγκλόνισε μουσικά, είχαμε σημαντικές απώλειες μουσικών που με τον τρόπο τους έχουν σημαδέψει την ποπ κουλτούρα, έχουν εμπνεύσει τις νεότερες γενιές κι άφησαν πίσω τους υλικό για να τους θυμόμαστε παντοτινά.
Μια χρονιά που αρχίζει με τον θάνατο του David Bowie και τελειώνει με αυτόν του Leonard Cohen είναι προφανώς σημαδεμένη απ' αυτές τις δύο απώλειες αφού πρόκειται για προσωπικότητες αναντικατάστατες και μοναδικές που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο ώστε τα πράγματα να πάνε μπροστά. Η σκηνική παρουσία, οι μεταμφιέσεις, η αισθητική πρόκληση, η αμφισεξουαλικότητα αλλά και ο ήχος της μουσικής του David Bowie άλλαξαν για πάντα τα δεδομένα του ροκ κι έδωσαν διέξοδο σε χιλιάδες ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Απ' την άλλη οι χαμηλοί τόνοι, η ποιητική γλώσσα, οι πνευματικές αναζητήσεις, η συγγραφική του δράση, έκαναν τον Leonard Cohen έναν από τους τροβαδούρους του 20ου αιώνα που επέδρασαν καταλυτικά στη διαμόρφωση μιας μουσικής πραγματικότητας με ποιητική και φιλοσοφική διάσταση.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί που έφυγαν μέσα στο 2016... Ο απόμακρος και κλεισμένος στον πύργο του «πρίγκιπα» χάθηκε ξαφνικά και αναπάντεχα. Ο Prince υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα σημαντικά πρόσωπα της μουσικής του 20ου αιώνα, ένας ιδιόρρυθμος αλλά δημιουργικός μουσικός που έκανε πολλά για το φανκ και την μαύρη μουσική από την οποία προέρχεται και η σπουδαία Sharon Jones που έφυγε πρόσφατα μετά από μία βασανισμένη ζωή. Για χρόνια στο περιθώριο ως «τραγουδίστρια γάμων», κατόρθωσε να βγει στην επιφάνεια, να κυκλοφορήσει 6 άλμπουμ, να γνωρίσει την αποδοχή και να ηττηθεί από τον καρκίνο.
Το 2016 πήρε δύο γνωστούς κιθαρίστες, τον Glenn Frey των Eagles και τον Paul Kantner (Jefferson Airplane) ο οποίος μάλιστα πέθανε την ίδια μέρα με την Signe Tole Anderson, την πρώτη τραγουδίστρια του γκρουπ πριν από την Grace Slick που την αντικατέστησε αλλά και τον Dale 'Buffin' Griffin τον ντράμερ των Mott the Hoople.
Διπλή ήταν η απώλεια για τους Emerson, Lake & Palmer, καθώς από το θρυλικό συγκρότημα του progressive και του συμφωνικού ροκ από τη δεκαετία του '70 ο Keith Emerson αυτοκτόνησε στην αρχή της χρονιάς και πριν από μερικές ημέρες έφυγε και ο Greg Lake.
Έφυγαν επίσης ο θρύλος της κάντρυ Merle Haggart, ο σπουδαίος Leon Russell που οι συνάδελφοι του είχαν μεγάλη εκτίμηση στις ικανότητες του, ο γιος του Frank Sinatra που έφερε το όνομα του (Frank Sinatra Jr.) αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να πλησιάσει τη δόξα του πατέρα του, ο γλυκανάλατος Bobby Vee που γνώρισε επιτυχία στα πρώτα χρόνια των 60'ς, ο Maurice White από τους Earth, Wind & Fire, ο τζαζίστας Gato Barbieri και ο John Barry που υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Beastie Boys.
Τέλος να αναφέρω και 3 νέους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή μέσα στη χρονιά και ήταν η 22άχρονη τραγουδίστρια Christina Grimmie που αναδείχτηκε μέσα από το αμερικάνικο The Voice και δολοφονήθηκε από άγνωστο της σε μία υπόθεση που θυμίζει αρκετά τη δολοφονία του John Lennon, καθώς και οι κιθαρίστες Tom Searle των Architects σε ηλικία 28 ετών και Matt Roberts των 3 Doors Down στα 38 του.
Πηγή: tospirto.net
