Οι Afformance είναι μία πενταμελής μπάντα από την Αθήνα. Άξιοι εκπρόσωποι της post-rock σκηνής της χώρας μας με σίγουρο λαμπρό μέλλον και στο εξωτερικό. Η μουσική τους είναι ένα ιδιότυπο μουσικό σύμπλεγμα ρυθμού, μελωδίας και ηχητικών εφέ, ότι χαρακτηρίζει δηλαδή αυτή τη μουσική σκηνή. Διατηρούν και εξελίσουν το δικό του ύφος με κάποιες επιρροές από αγαπημένους καλλιτέχνες όπως Mogwai, Minus The Bear, Mono.

Στην πλάτη τους έχουν αρκτέτες εμφανίσεις σε stage των Αθηνών καθώς και σε μεγάλα φεστιβάλ. Μοιράστηκαν την σκηνή του Fuzz Club με τους Mono και εμφανίστηκαν στο Plisskën Festival 2015!

H πρώτη γνωριμία με το κοινό ως Afformance έγινε το 2006 με την κυκλοφορία του "A Tide Before The Flickering Sun" , που κυκλοφόρησε σε 100 αντίτυπα.

Τρία χρόνια μετά επανέρχονται με το "A Glimpse To The Days That Pass" που κυκλοφορεί σε κασέτα ενώ τη χρονιά του 2013 κυκλοφορούν σε βινύλιο το "The Place". Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και σε επιβεβαίωση της κλάσης τους μας παρουσιάζουν το "Affection".

Η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά έχει τίτλο "Through Walls". Τίτλος άκρως συμβολικός για τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεραστούν για τη δημιουργία του. Κάποια από τα έξι κομμάτια που περιλαμβάνονται στο πενηντάλεπτο ορχηστρικό full-length, βρίσκονται στο ρεπερτόριο του συγκροτήματος εδώ και πάνω από 5 χρόνια, ενώ έχουν εκτελεστεί ζωντανά με διάφορες συνθέσεις, σε σκηνές εγχώριες και μη.

Πως πέρασαν οι 365 μέρες για τους Αfformance;

Tame Impala - Currents

Με το Currents οι Τame Ιmpala δείχνουν ότι δεν είναι από τις μπάντες που θα έπρεπε να έχεις στο μυαλό σου όταν ακούς τον όρο “psychedelic rock” και δικαίως: οι κιθάρες έχουν δώσει την θέση τους σε 80s synths, το άψογο groove δένει αρμονικά με την ατμόσφαιρα, ο Parker τραγουδά για χωρισμούς (υπό μια άλλη σκοπιά) με φωνητικά κάπου μεταξύ Beach Boys και Daft Punk και το αποτέλεσμα είναι άκρως πετυχημένο.

Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly

Tο hip hop είναι πιθανότατα το πιο ενδιαφέρον “δημοφιλές” μουσικό είδος τα τελευταία χρόνια και αυτός ο δίσκος είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα καθώς καταφέρνει να ανακατέψει το είδος με jazz/soul/ambient στοιχεία (συνεχίζοντας αυτό που άρχισε πέρσυ ο Flying Lotus, που φυσικά είναι και εδώ παρών) και να θεωρηθεί ήδη σε λιγότερο από έναν χρόνο κυκλοφορίας, σημείο αναφοράς για την μουσική δεκαετία που διανύουμε.

Foals - What Went Down

Οι Foals συνεχίζουν την σταθερά καλή τους πορεία με την 4η προσθήκη στην δισκογραφία τους η οποία αποτελεί μια φυσική εξέλιξη του Holy Fire, με περισσότερη έμφαση στον συναισθηματισμό song-oriented συνθέσεων και λιγότερο στα πειραματικά και πιο γεμάτα ενορχηστρωτικά περάσματα του παρελθόντος, χωρίς να λείπουν τα δυνατά riffs σε συνδυασμό με τα χορευτικά licks που έχουν κάνει τους Foals ένα από τα (λίγα) ενδιαφέροντα συγκροτήματα στην σύγχρονη mainstream rock σκηνή.

Μoa Βones - Spun

Ένα ειλικρινές, ζεστό εγχείρημα του “δικού μας” τραγουδοποιού Moa Bones, που μοιάζει σαν ένα ημερολόγιο γεμάτο ιστορίες γραμμένο σε μέρη που είτε έχεις ταξιδέψει και τώρα νοσταλγείς είτε μακρινά που δεν θα πας ποτέ αλλά φαντάζουν οικεία. Κάτι σαν την διαδρομή με τον σκοπελίτη.

Βjork - Vulnicura Show

Show me some emotional respect λέει η Bjork και εμείς διάολε υπακούμε. Το καλύτερο album της από εποχής Vespertine (κατά κάποιο τρόπο αποτελεί και μια μουσική συνέχεια αυτού δίνοντας βάση σε συνδυασμό εγχόρδων και beats) είναι ένα συναισθηματικό ξεγύμνωμα της ισλανδής και ένας μουσικός οργασμός για τα αυτιά μας.

BadBadNotGood & Ghostface Killah - Sour Soul

Βγάζουμε το καπέλο σε όποιον είχε την ιδέα για την συγκεκριμένη συνεργασία. Ο Ghostface ραπάρει καλύτερα από ποτέ και πατάει με άνεση πάνω στις υπερcool jazz/funk/soul/trip hop συνθέσεις του καναδικού τρίο που θυμίζουν παραγωγές από Dan the automator ή ακόμα και Portishead.

Drew McDowall - Collapse

Το Collapse είναι περιέργως το πρώτο album του McDowall, μιας και ο σκωτσέζος είναι εδώ και πολλά χρόνια σημαντικό κομμάτι της underground noise σκηνής, όντας μέλος των θρυλικών Coil και έχοντας στο ενεργητικό του πολλές συνεργασίες και live. Το ambient/industrial/noise του, βασισμένο σε modular synths, σε παρασύρει σε περίεργους κόσμους που μέσα στο κυρίαρχο σκοτάδι αναδύονται στιγμές σπάνιας ομορφιάς.

Samba Touré - Gandadiko

Ο καλλιτέχνης από το Mali, όπως και στον προηγούμενο δίσκο του, καταγράφει μουσικά τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει στην χώρα του, αυτή τη φορά σε έναν πιο “ελαφρύ” τόνο, προσπαθώντας ίσως έτσι να τις ξορκίσει και το αποτέλεσμα είναι ένα desert blues που παντρεύει τέλεια παραδοσιακές αφρικάνικες μελωδίες και όργανα, με folk και rock’n’roll.

Jaga Jazzist - Starfire

Ένα απο τα αγαπημένα μας συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια, κυκλοφόρησαν φέτος έναν πιο synth-driven, διαστημικό δίσκο που μπορεί να μην φτάνει τα προηγούμενα έπη αλλά αποτελεί μια καταπληκτική δουλειά που σε κάθε άκουσμα χάνεσαι μέσα του όλο και περισσότερο.

Nils Frahm - Solo

O πολυγραφότατος γερμανός δείχνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του στον ίσως πιο μινιμαλιστικό δίσκο που έχει κανει, ο οποίος αποτελεί μια αποθέωση του πιάνου. Κάθε νότα, κάθε δυναμική, κάθε απόηχος μοιάζει να είναι ακριβώς εκεί που πρέπει και παρόλο που είναι το μόνο όργανο παρόν, η ανάγκη για πλουσιότερη ενορχήστρωση είναι περιττή καθώς οι συνθέσεις σε καθηλώνουν από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα.

Facebook Page: Afformance 

Φωτογραφία: Mariza Kapsabeli