Ο Παύλος Συνοδινός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984 και μεγάλωσε στον Κολωνό. Τελείωσε το Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Παλλήνης ενώ παράλληλα, έκανε μαθήματα κιθάρας με τον Βασίλη Ρακόπουλο. Είναι πτυχιούχος της Κοινωνικής Θεολογίας Αθηνών, πτυχιούχος ηχοληψίας της σχολής S.A.E. και ολοκλήρωσε τον κύκλο των ανώτερων θεωρητικών της αντίστιξης και φούγκας.
Η πρώτη του δισκογραφική παρουσία βρίσκεται στη συλλογή “pure rock” με το συγκρότημα του, ktirio2team. Στη συνέχεια έγινε ο βασικός κιθαρίστας των μουσικών σχημάτων του Απόστολου Ρίζου και της Νατάσσας Μποφίλιου.
Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Μικρές ελπίδες» κυκλοφόρησε από τη Lyra, στα τέλη του 2010. Πρόκειται για εννέα τραγούδια και ένα ορχηστρικό, σε μουσική και στίχους του ίδιου, εκτός από το «Για την αγάπη» που τους στίχους υπογράφει ο Γιώργος Πολυμενάκος και τη μουσική ο Πέτρος Συνοδινός. Στο άλμπουμ συμμετέχουν η Νατάσσα Μποφίλιου ερμηνεύοντας τα «Απαγορευτικό» και «Μικρές ελπίδες» και ο Γιάννης Χαρούλης το «Όλα ψέμα».
Το Νοέμβριο του 2010, εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή "Πυρήνας",για μια πρώτη ακρόαση του δίσκου, ενώ η επίσημη παρουσίαση έγινε τον Απρίλιο του 2011 στο club του Σταυρού του Νότου και μαζί του ήταν η Νατάσσα Μποφίλιου και ο Γιάννης Χαρούλης.
Από το 2010 μέχρι και σήμερα, συνεχίζει να είναι ο βασικός κιθαρίστας του Γιάννη Χαρούλη.
Στα τέλη του 2012 κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Greeklish Babylon», από την ANTart Productions. Πρόκειται για 11 νέα τραγούδια, δύο εξ αυτών ορχηστρικά, που φέρουν την δική του υπογραφή σε μουσική και στίχους. Εξαίρεση το «Άιντε και ξέχασα», σε στίχους και ερμηνεία του Γιάννη Χαρούλη.
Μέσα στο 2013 μαζί με το Νίκο Ζαδέ, τον Πάνο Τόλιο και το Μιχάλη Πορφύρη "γέννησαν" τους Greeklish Babylon, που με ηλεκτρονικό και ροκ ήχο και στίχο που αντικατοπτρίζει τη σκληρή πραγματικότητα επιθυμούν να ταράξουν τα νερά του σήμερα. Στις live εμφανίσεις τους παντρεύουν με το δικό τους ήχο διασκευές αγαπημένων τους κομματιών, δημιουργώντας ένα δυνατό ηχητικό αποτέλεσμα.
Αυτή τη στιγμή, παράλληλα με τη συμμετοχή του στις συναυλίες του Γιάννη Χαρούλη ανά την Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό δημιουργεί με τους Greeklish Babylon πρωτογενές υλικό το οποίο παρουσιάζουν σε live εμφανίσεις τους.
Πως πέρασαν οι 365 μέρες για τον Παύλο Συνοδινό.
Αυτά είναι μερικά τραγούδια που ξεχώρισε για το 2015.
Μεγάλη η πρόκληση να βρεις νέες κυκλοφορίες που ξεχώρισες το τελευταίο έτος. Βγαίνουν ακόμα δίσκοι σε αυτόν τον πλανήτη και υπό ποια μορφή και πως το μαθαίνεις? Kαι το χειρότερο από όλα η αίσθηση “α καινούριο είναι αυτό? ακούγεται σαν πολύ σαν αρχαίο”. Όμως τελικά η μουσική πάντα υπάρχει και όποιος θέλει βρίσκει, οπότε…
Δανάη Παναγιωτοπούλου & Νίκος Χαλβατζής - Υπόθεση πολιτείας κατά Κων. Αχράνη
Στρατιώτης και πιστός νούμερο 1. Ο Νίκος Χαλβατζής με τις πραγματικά όμως εναλλακτικές και σκοτεινές δουλειές του είναι πάντα άξιος αναφοράς για μένα.
Methexis - The Relic
Στρατιώτης και πιστός νούμερο 2. Νικήτας Κίσσονας. Αγγλικό παλιό αυθεντικό καλό progresive post rock από έναν Έλληνα που παλεύει στην Αγγλία.
Σωτήρης Καστάνης - Πορτοκαλί
Λίγο ροκ κυρίως ποπ. Μακάρι τα ραδιοτραγουδάκια της “σειράς” να είχαν το level των κομματιών αυτού του κιθαρίστα.
Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Ένα μικρό πλεούμενο
Παραδέχομαι ο δίσκος δεν μου είπε πολλά. Στο παραπέντε όμως ακριβώς στο τελευταίο track με απόλυτα καθομιλουμένη στιχουργική έφτιαξε άλλο ένα βαθύ και πελώριο όμορφο όνειρο που θα μου μείνει.
David Bowie - Blackstar
Ξεκατίνιασμα νούμερο 2 για το αν το blackstar του Bowie είναι αριστούργημα ή ένα αποτυχημένο μεγαλεπήβολο σχέδιο του καλλιτέχνη που πρέπει πια να τα μαζέψει και να πάει σπίτι του. Προσωπικά πιστεύω το πρώτο. Αντικειμενικότερα μιλώντας όμως και πάλι αναρωτιέμαι ποιος από τους σύγχρονους αστέρες είναι τόσο τολμηρά δημιουργικός (έστω και αν αποτυγχάνει στη τελική) σε μια εποχή απόλυτα υποταγμένη…?
Μπάμπης Παπαδόπουλος - Υποκρισία
Αν κάποιος θελήσει να βρει τις αυθεντικές ρίζες της σχολής του ήχου του Θ. Παπακωσταντίνου, ο νέος δίσκος του Μπάμπη Παπαδόπουλου είναι μια όμορφη, πετυχημένη και σύγχρονη δημιουργικά εκδοχή εκείνης της πρωτότυπης εποχής καθώς μεγάλο μέρος του ανήκε.
Pink Floyd - Autumn '68 The Endless River
Ξεκατίνιασμα νούμερο 1 για το αν είναι ωραίος ο καινούριος δίσκος των Pink Floyd. Φτάσαμε στην εποχή που μπορούμε να κρίνουμε τους Floyd. Ποτέ δεν το πλασάρανε σαν καινούριο υλικό αλλά σαν ρετάλια από όλους τους προηγούμενους δίσκους με σκοπό συλλεκτικό και ενθυμιακό. Το συγκεκριμένο track προκαλεί ανατριχίλα καθώς είναι ηχογραφημένο το 1968 από τον Richard Wright.
Stoned Jesus - Here Come The Robots
Γιαπωνέζοι και Ινδοί έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν τους Σκωτσέζους στη ποιότητα του Ουίσκι. Έτσι και οι Έλληνες τα πάνε περίφημα στο stoner hard rock τα τελευταία χρόνια με μπάντες που διεκδικούν τα σκήπτρα από τους εγγλεζοαμερικάνους χαίροντας και εμπορικής επιτυχίας ταυτόχρονα. Στην τελευταία στροφή όμως σκάνε οι Ουκρανοί stoned jesus μας αφήνουν πολύ πίσω δείχνοντας ότι τις πρωτιές τις κατακτάς μόνο αν δεν αναμασάς, αλλά αφομοιώνεις και εξελίσεις τη μουσική σου τελικά.
Ορέστης Ντάντος - Θα το ΄κανα ξανά
Και εδώ θα μπορούσα να βάλω όλο τον δίσκο. Δεν έχω κάτι να πω, ο Ορέστης δείχνει μεγάλη συνέπεια στο ταλέντο του και την τέχνη του.
Γιάννης Χαρούλης - Της Λήθης Το Πηγάδι
Last but not least που λένε. Μια παρατυπία από μέρους μου αλλά (ας μου επιτραπεί) καθώς συμμετέχω παίζοντας τις ηλεκτρικές κιθάρες σε ένα από τα πιο πετυχημένα ηχογραφημένα live των τελευταίων καιρών, αυτό του Γιάννη Χαρούλη στο Λυκαβηττό. Η ομάδα, ο ήχος, η καταγραφή και το κλείσιμο μιας περιόδου που έδειξε πως ο ροκ χαρακτήρας μπολιασμένος με πολλή Ελλάδα μπορεί να ταξιδέψει και να ανέβει ψηλά, να δημιουργήσει και να εμπνεύσει τα επόμενα. Εις τα επόμενα λοιπόν.
Facebook Page: Παύλος Συνοδινός
Φωτογραφία: Γιάννης Ανθούλης
