365 Days In Songs! Την τιμητική της αυτή τη φορά έχει η αγαπημένη μας Νεφέλη Λιούτα.

Yπήρξε πρώτη φορά τον Οκτώβρη του '89 στην Αθήνα. Έκτοτε και, αφού ξεπέρασε το άβολο στάδιο της πάνας, ασχολείται με το βιολί, τη διδασκαλία, τη σύνθεση, τη νομική επιστήμη, το γράψιμο και τα μουσικά παραμύθια. Κινείται είτε ως Νεφέλη Λιούτα είτε ως Nefeli Walking Undercover, άλλοτε με ισορροπία και άλλοτε με τη σχετική ανισορροπία.

Το 2011 κυκλοφόρησε μέσω bandcamp την πρώτη της δουλειά ως Nefeli Walking Undercover υπό τον τίτλο "Τα μολύβια – κομάντος". 

Απέσπασε το πρώτο βραβείο σύνθεσης και στίχου στους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού (2011, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών) ενώ μουσικά παραμύθια της έχουν παρουσιαστεί στον Φιλολογικό Σύλλογο “Παρνασσός”, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Ωδείο “Φίλιππος Νάκας” και ούτω καθεξής.

To Mάιο του 2015, μας παρουσίασε την δεύτερη δουλειά της με τίτλο, "1041ΑΚ (Φάηντερς, κήπερς) // Art​.​1041 Gr​.​C​.​C. (Finders, keepers)" η οποία απέσπασε εξαιρετικές κριτικές σε αρκετά μουσικά site και ραδιόφωνα της χώρας μας.

Προς έκπληξη όλων, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς ο τρίτος σε σειρά προσωπικός της δίσκος είναι γεγονός.  Δώδεκα τραγούδια όσοι και οι μήνες του χρόνου . Δώδεκα τραγούδια για μία σκοτεινή και φωτεινή φανταστική χρονιά.

Πώς πέρασαν οι 365 μέρες για την Nefeli Walking Undercover;

Δεν είμαι ιδιαίτερα γρήγορη στην ανακάλυψη φρέσκιας μουσικής. Συνήθως λειτουργώ αναδρομικά σε εύρος πενταετίας. Έτσι φέτος αγάπησα πολύ και δέθηκα με άλμπουμ της περιόδου 2010 – 2014, όπως έργα των Nils Frahm, Eefje De Visser, Astronauts, Rue Royale. Κατεξαίρεση, υπήρξαν κάποιες επίκαιρες δουλειές που άκουσα περισσότερο ή λιγότερο, από ένα κομμάτι έως όλο τον δίσκο. Με ντροπή παρατηρώ ότι εγώ, φανατική υπερασπιστής του ελληνόφωνου, δεν έχω εντάξει τίποτα από αυτή την κατηγορία μέσα. Μιας και πολλά εξ αυτών τα ανακάλυψα με αφορμή τις λίστες αποχαιρετισμού του έτους, ένα μήνα μετά το κείμενο αυτό θα είναι σίγουρα ενημερωμένο διαφορετικά με ονόματα όπως αυτά του Σείριου Σαββαΐδη και άλλων. Προς το παρόν:

Hior Chronic – Simple Is Beautiful

Από τις πιο αγαπημένες μου στιγμές του χρόνου. Όλο το άλμπουμ από αρχή έως τέλος. Ευχαριστώ τη Δάφνη Φαραζή, η οποία συμμετέχει στο 'When The Night Comes' και με εισήγαγε σε όλο αυτό. Το artwork της εικόνας του βίντεο αρκεί για να πάει το μυαλό στον ήχο του δίσκου, νερένα πιάνα, ομιχλώδη έγχορδα και ηλεκτρονικός μινιμαλισμός στη θολή άκρη του ορίζοντα.

Carrot Cake – After All

Υπερνεότατη jazz-fusion μπάντα με νότες φρουσιαντεϊκού ρεαλισμού.

Low – Spanish Translation

Το έπαιξαν στο περσινό τους live στην Αθήνα και έψαχνα για μέρες όλους τους στίχους τους στο internet έναν έναν για να βρω κάτι που να μοιάζει με 'back of my head' και να με οδηγήσει στο κομμάτι. Ένα χρόνο μετά που όλα είχαν ξεχαστεί βγήκε ο δίσκος σε full album link στο youtube και πατώντας τυχαία κάπου στη μπάρα για να πάρω μια γεύση έπεσα ακριβώς στο 'back of my head'. Το σοκ ήταν αρκετό ώστε για μία εβδομάδα να το ακούω στο repeat προς, μέσα και από τις συγκοινωνίες.

Tame Impala – Cause I'm A Man

Δεν το έχω πολύ με το ψυχεδελικό είδος αλλά για όλα υπάρχουν εξαιρέσεις. Ρεφραίναρος. Να είναι καλά ο Pan Pan που το έβαλε τη μέρα Που Έκανα Ποδαρικό Στο Καινούριο Του Σπίτι Και Έσπασα Για Δέκατη Φορά Τη Δίαιτα Με Πολυγωνιότικο Burger.

Jamie XX

Δύσκολο να είναι καλοκαίρι και να αντισταθείς στο 'Girl'. Ικαρία για πάντα.

Alabama Shakes – Future People

Ένα κάποιο groove, ένα κάποιο feelgood, μια κάποια ταράτσα σε πρώιμο ηλιοβασίλεμα Ιουλίου.

City And Colour – Woman

Ο Dallas Green θα είναι πάντα ο Dallas Green.

Holly Hernon – Chorus

Δουλειά που επίσης βρήκα πολύ πολύ καλή από την αρχή του δίσκου έως το τέλος. Φωνητικά, λούπες, beats και ηχάκια το ένα πάνω στο άλλο σε ένα πανέμορφο αρχιτεκτονικό παζλ συχνοτήτων.

Father John Misty – Went To The Store One Day

Όλοι χρειαζόμαστε λίγο Father John Misty να μας κάνει πατ πατ στον ώμο.

Night Knight – Set It On Fire

Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το κομμάτι. Μόνο ότι την πρώτη φορά που το άκουσα live με πήραν τα κλάματα σα να έβλεπα την αγαπημένη μου μπάντα μετά από δέκα χρόνια αναμονής. Και δεν είχε βγει καλά καλά σε δίσκο. 2015, set it on fire.

Βαρέα & Ανθυγιεινά - Ήταν που προδόθηκες

Με τα Βαρέα Και Ανθυγιεινά γνωριστήκαμε τις ένδοξες εποχές myspace. Το κομμάτι τους "Ήταν που προδόθηκες" μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, μουσικά και στιχουργικά. Μου έφερνε και στο μυαλό κάτι από τις ταινίες "Ο Βασιλιάς" και "Χώμα Και Νερό", μια μίξη ζεστασίας και αποξένωσης με το γλυκόπικρο να μπαλατζάρει πότε από τη μία μεριά και πότε από την άλλη. Το βάζω ως υστερόγραφο γιατί το επίσημο άλμπουμ τους βγήκε φέτος, το εν λόγω κομμάτι όμως, σε πρώιμη εκδοχή, το άκουσα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά λίγο πριν μπει η δεύτερη δεκαετία του 2000.

Facebook Page: Nefeli Walking Undercover